Pre nego što je FIFA organizovala Svetsko klupsko prvenstvo u kom učestvuju šampioni svih kontinenata, više od 4 decenije se igrao Interkontinentalni Kup, meč u kom su se sastajali pobednici Kupa/Lige Šampiona i Kopa Libertadores.
Takmičenje je pokrenuto 1960. godine, odmah po osnivanju Kopa Libertadores, sa idejom da se posle fudbalskog megdana u 2 meča (svaka ekipa bi po jednom bila domaćin) dobije najbolji klub na svetu za tu godinu.
Zasluge za pokretanje Interkontinentalnog Kupa pripadaju Pjeru Deloneu koji je tada bio generalni sekretar UEFA, i Žozeu Ramosu de Frajtasu – tadašnjem predsedniku KONMEBOL-a, fudbalske konfederacije Južne Amerike.
Dok je ovo takmičenje postojalo, njegov pobednik je bio nezvanični prvak sveta – tek pre 6 godina u oktobru 2017. godine FIFA je priznala sve osvajače Interkontinentalnog Kupa za svetske klupske šampione; uprkos tome među ljubiteljima fudbala širom planete pehar Interkontinentalnog Kupa je imao veliki značaj i smatralo se posebnim prestižom doneti ga u klupske vitrine.
No, u drugoj polovini 60-ih i početkom 70-ih godina XX veka, Interkontinentalni Kup je zapao u krizu, i malo je nedostajalo da se samo takmičenje potpuno ugasi, pobednici Kupa Šampiona su nekoliko puta odustali od igranja, posebno kada su im protivnici u finalu bili klubovi iz Argentine koji su se u susretima sa Evropljanima tih godina iskazali neverovatno grubom igrom koja je dovela do brojnih povreda.
To se najpre dogodilo u finalu Interkontinentalnog Kupa 1967. godine između Rasinga iz Aveljanede i Seltika, nemile scene su se ponovile i naredne godine kada su snage odmerili Mančester Junajted i Estudijantes, kao i sledeće 1969. godine kada se u finalu opet našao Estudijantes kom je protivnik bio Milan.
Revanš meč odigran na stadionu Boke Juniors (Estudijantes nije mogao da bude domaćin na svom stadionu jer objekat nije ispunjavao uslove za finale) ostao je upamćen kao “Masakr na Bombonjeri”, što dovoljno govori koliko je taj duel bio krvav.
Prvi ko nije hteo da igra sa Južnoamerikancima je bio Ajaks, pa je tako 1971. godine predstavnik Evrope bio finalista Kupa Šampiona Panatinaikos, koji je u finalu poražen od Nasionala iz Montevidea.
Ajaks je posle učešća i osvajanja Interkontinetalnog Kupa 1972. godine, ipak odustao naredne 1973. godine, pa je tada učesnik iz Evrope bio Juventus, koji je tražio da se u finalu igra samo jedan meč, na šta je rival u finalu Indenpendijente pristao pa je po prvi put pobednik dobijen posle jedne finalne utakmice.
Finale je odigrano u Rimu, Indenpendijente je slavio rezultatom 1:0.
Pobednik Kupa Šampiona 1974. godine bio je Bajern, bila je to prva Evropska kruna za klub iz Minhena, koji takođe nije hteo da se nadmeće za naslov prvaka Interkontinentalnog Kupa. Bavarci su tada imali najjači tim u Evropi, i njihovi čelnici nisu želeli da rizikuju povrede nekog od fudbalera u mečevima sa “divljim Argentincima” – tada se često citirala izjava trofejnog selektora Gordog Albiona sa Mundijala 1966. godine Alfa Remzija koji je posle duela četvrfinala između Argentine i Engleske izjavio da su Argentinci životinje. Da uprava Bajerna nije pogrešila dokaz je to što je gigant iz Minhena u sledeće dve sezone još 2 puta bio prvak Evrope, pitanje je da li bi tako bilo da su se Majer, Bekenbauer, Uli Henes, Gerd Miler i ostali sastali sa “britkim” Gaučosima.
Finalista Kupa Šampiona 1974. godine bio je Atletiko Madrid, koji je poklekao tek u drugom susretu finala – prvi meč između Atletika i Bajerna je završen rezultatom 1:1, nakon čega se po prvi put u istoriji Kupa Šampiona igrao novi meč finala, u kom je Bajern ubedljivo slavio rezultatom 4:0.
Atletiko Madrid je pristao da igra Interkontinetalni Kup, iako je protivnik bio sada već ozloglašeni Indenpendijente, koji je u prvom meču finala 12. marta 1975. godine kao domaćin slavio rezultatom 1:0.
Revanš u Madridu je odigran gotovo mesec dana kasnije – 10. aprila, na rasprodatom stadionu “Visente Kalderon” pred 65000 gledalaca Atletiko je slavio sa 2:0 i tako došao do titule najboljeg kluba na planeti.
Prvi gol za Jorgandžije postigao je Havijer Irureta, najpoznatiji po tome što će kao trener četvrt veka kasnije – 2000. godine doneti prvu istorijsku titulu prvaka Španije Deportivu iz La Korunje.
Na klupi Atletika sedeo je legendarni Luis Aragones, kom je to bila prva sezona u trenerskoj karijeri.
Atletiko Madrid je do danas ostao jedini klub na svetu koji je osvojio titulu klupskog prvaka sveta a da nije osvojio titulu šampiona svog kontinenta.
Bajern je i sledeće 1975. godine odbio da igra u finalu Interkontinentalnog Kupa, što je učinio i finalista Kupa Šampiona – Lids Junajted, pa se tada desilo da po prvi put takmičenje nije održano.
U finalu 1977. godine posle odustajanja Liverpula, učestvovala je Borusija iz Menhengladbaha koja je u 2 meča poražena od Boke Juniors.
Liverpul je od finala odustao i 1978. godine, isto je učinio i finalista Kupa Šampiona Briž, pa se po drugi put u 3 godine desilo da se Interkontinentalni Kup ne igra.
Šampion Evrope iz 1979. godine Notingem Forest je takođe odustao od duela sa Južnoamerikancima, pa je predstavnik Evrope u Interkontinentalnom Kupu bio Malme, koji je poražen od Olimpije iz Paragvaja.
Od 1980. godine finale Interkontinentalnog Kupa je premešteno u Tokio, odlučeno je da igra samo 1 meč, a takmičenje je po sponzoru postalo poznato i kao Tojota Kup.
Više se nijednom nije desilo da neki klub odustane od učešća, Tokio je ostao do domaćin sve do 2002. godine kada je finale premešteno u Jokohamu na novi stadion na kom je odigrano i finale Mundijala 2002. godine između Brazila i Nemačke.
Poslednji put Interkontinentalni Kup je odigran 2004. godine, kada je Porto bio bolji od prvaka Južne Amerike – ekipe Onse Kaldas iz Kolumbije.
Od naredne 2005. godine, FIFA je počela sa organizacijom Svetskog klupskog prvenstva, ćije domaćinstvo je do sada bilo povereno Japanu, Ujedinjenim Arapskim Emiratima, Maroku i Kataru. Ovogodišnji domaćin je Saudijska Arabija, a naredne 2024. godine takmičenje će biti održano u Sjedinjenim Američkim Državama.